(Mijn) vooroordelen over hoogbegaafdheid

Bijna twee jaar geleden trok een masterclass van Adriënne van den Bos over hoogbegaafdheid mijn aandacht. Wet van de aantrekkingskracht op zijn best denk ik nog steeds wel eens, want op de één of andere manier werd ik hier echt naartoe gezogen. Binnen 5 minuten na aanvang van de masterclass, vielen werkelijk alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik zag mijn hele leven aan me voorbij flitsen. Alles was opeens zó volkomen logisch. Dat voelde zo vreemd!

Het gekke is, ik kon me écht niet voorstellen dat ik hoogbegaafd zou zijn, want zo voelde ik me toen écht niet. Ik had juist altijd het idee dat ik boven mijn kunnen presteerde en dat ik elk moment “door de mand“ kon vallen. Het wachten was op het “zie je wel!” moment. Ik voelde me soms zelfs dom. Niet veel later begreep ik dat dit een specifieke naam heeft, het “imposter syndrome” en dat meerdere hoogbegaafden daar mee worstelen.

Nee, de term hoogbegaafdheid had ik überhaupt niet veel mee. Sterker nog, het riep veel weerstand bij mij op. Iemand hoogbegaafd noemen voelde voor mij alsof iemand een sticker heeft dat hij/zij meer waard is. Dat strookt écht totaal niet met mijn kernwaarden, waarbij een ieder voor mij even veel waard is. Wie ben ik wel niet om mezelf hoogbegaafd te noemen! Dat doen overtuigingen dus met je. Overigens voel ik die weerstand bij welk etiket dan ook, iemand is ook zoveel meer dan een etiket. Ik had een bepaald beeld bij hoogbegaafdheid, waarvan ik nu wel weet dat dit niet overeenkomt met de werkelijkheid.

Dit is één van de weinige keren tot nu toe dat ik zo openhartig over (mijn eigen) hoogbegaafdheid ben. Dit voelt kwetsbaar, maar tegelijkertijd voel ik dat het belangrijk is om dit verhaal te vertellen. Dit omdat er meerdere hoogbegaafden zullen zijn die dit zo zullen voelen en (nog) niet (durven) zeggen. Hopelijk helpt het hen om het beter een plek te geven, zoals dit verhaal delen mij nu ongetwijfeld weer helpt. Inmiddels heb ik geleerd mijn innerlijke stem te laten spreken, en dat is bevrijdend! Het zijn hardnekkige overtuigingen die je kunt hebben, door omgeving en opvoeding versterkt en die je onbewust voor waarheid aanneemt. Wat ik daarnaast belangrijk vind is dat er nog genoeg mensen zijn die net als ik eerder, een ander beeld hebben bij hoogbegaafdheid. Begrip en (h)erkenning van de omgeving kan net het verschil maken voor een hoogbegaafde om goed te gedijen in zijn/haar (werk)omgeving. Daar hoop ik ook in mijn komende blogs een bijdrage aan te kunnen leveren.

Inmiddels heb ik mijn richting veranderd in mijn leven en ben ik mij toe gaan leggen op de begeleiding van hoogsensitieve, hoogbegaafde en hoogbewuste volwassenen. Door coaching en training probeer ik hen te helpen. Juist omdat ik als ervaringsdeskundige weet welk verschil dit kan maken en dat dit zó verschrikkelijk nodig is. Ik vind het belangrijk dat iedereen zijn/haar plek in neemt in de wereld. Als je doet wat jij écht te doen hebt in de wereld, wordt die wereld zoveel mooier. Voor jou maar ook voor jouw omgeving, de wereld!

Ben jij hoogbegaafd, hoogsensitief of hoogbewust en ben je nieuwsgierig naar wat ik voor jou zou kunnen doen? Kijk dan bij mijn diensten. Misschien heb jij niet veel klachten. Weet dan dat ik dat ook dacht, maar als ik nu kijk hoe mijn leven nu is ten opzichte van wat het was, kan ik je alleen maar zeggen dat het de moeite waard is om te investeren in jouw persoonlijke ontwikkeling!

Voelen…ik kan het inmiddels niet meer wegdenken

Voelen…Ik heb me daar gek genoeg jarenlang totaal niet mee bezig gehouden. Inmiddels kan ik het niet meer wegdenken. 

Er was een tijd dat ik altijd maar doorging. Er was tenslotte zoveel te doen. Voor mij konden er niet genoeg uren in een dag zitten. Rusten vond ik altijd zonde van de tijd. Altijd nog even doorzetten om nog een taak van de “to-do lijst” af te kunnen strepen. Die “to-do lijst” was natuurlijk nooit helemaal leeg, dus heel veel zin had dat niet. Na een drukke, vaak stressvolle periode kwam er dan altijd wat minder uit mijn handen en na een tijdje begon de cyclus weer opnieuw.
 
Iemand noemde mij eens met een kniploog “adrenalinejunkie”. Achteraf zit dat denk ik niet ver van de waarheid af. Ik was en ben altijd op zoek naar vernieuwing en uitdaging. Het vervelende was dat die adrenaline, de dopamine, de signalen maskeerden die mijn lichaam mij gaf. Ik dacht dat ik stressbestendig was ook al voelde ik aan de vermoeidheid en mijn prikkelbaarheid wel dat ik veel van mijn lichaam eiste. Toch voelde het nooit echt alsof er een punt zou komen dat ik dat niet meer zou volhouden. Totdat ik de waarheid onder ogen zag.
  
De waarheid was dat ik niet zozeer stressbestendig was, maar een automatisch beschermingsmechanisme in werking stelde. Op het moment dat de druk vol op mij stond “vluchtte” ik in denken en schakelde mijn voelen volledig uit. Mijn daadkracht en doorzettingsvermogen namen het dan over. Alles vol op de automatische piloot, zo effectief mogelijk. Dat kon ik heel lang volhouden.
 
Inmiddels ben ik erachter dat ik daarmee werkelijk elk signaal van mijn lichaam negeer wanneer het aangeeft dat het teveel is. Mijn lichaam was niet aan het fluisteren, maar aan het schreeuwen en ik was doof. Door mijn gevoel op te zoeken kreeg ik een enorme klap en voelde ik wat mijn lichaam me al die tijd probeerde te vertellen. Ik was op tijd en met de juiste hulp is erger voorkomen. Daar ben ik nog elke dag dankbaar voor.
  
Inmiddels kan ik niet meer “niet voelen” en hoor ik het fluisteren van mijn lichaam. Dat maakt dat ik snel kan reageren en beter voor mijzelf kan zorgen. Heel soms zou ik nog wel even willen vluchten naar mijn denken, want het is nu continu balanceren. Doordat ik de signalen van mijn lijf niet meer kan negeren houdt het balanceren nooit op. Maar daar tegenover staat dat ik, sinds ik luister naar mijn lijf, nog nooit zo veel genoten heb en in het moment ben. Dat had ik voor geen goud willen missen, dat kleurt elke dag opnieuw.
Dat voelen is eigenlijk overal op van toepassing. Er werd ooit tegen mij gezegd: “Je hoeft niet toe te redenen naar iets wat je allang voelt, doe gewoon wat je gevoel je ingeeft”. Dat was helemaal waar. Wij mensen voelen alles, het is een kwestie van herkennen van de signalen die je lichaam afgeeft. Je voelt de tegenzin als je iets moet doen wat niet bij je past, je voelt de weerstand als er iets op je pad komt wat volledig tegen je kernwaarden in gaat. Je voelt de flow wanneer je vol in je kracht bent, je voelt energie en plezier wanneer jij je kwaliteiten gebruikt en je voelt de frustratie als je in je valkuilen beland.
 
Het gegeven dat al die signalen al aanwezig zijn om jou de juiste richting te wijzen is prachtig. Want door goed op deze signalen te letten en naar je lichaam te luisteren kun je doen wat goed is voor jou, wat bij jou past. Wil jij een leven met minder stress, meer energie en plezier en wil jij ontdekken hoe jij in jouw kracht komt?