(Mijn) vooroordelen over hoogbegaafdheid

Bijna twee jaar geleden trok een masterclass van Adriënne van den Bos over hoogbegaafdheid mijn aandacht. Wet van de aantrekkingskracht op zijn best denk ik nog steeds wel eens, want op de één of andere manier werd ik hier echt naartoe gezogen. Binnen 5 minuten na aanvang van de masterclass, vielen werkelijk alle puzzelstukjes op hun plaats. Ik zag mijn hele leven aan me voorbij flitsen. Alles was opeens zó volkomen logisch. Dat voelde zo vreemd!

Het gekke is, ik kon me écht niet voorstellen dat ik hoogbegaafd zou zijn, want zo voelde ik me toen écht niet. Ik had juist altijd het idee dat ik boven mijn kunnen presteerde en dat ik elk moment “door de mand“ kon vallen. Het wachten was op het “zie je wel!” moment. Ik voelde me soms zelfs dom. Niet veel later begreep ik dat dit een specifieke naam heeft, het “imposter syndrome” en dat meerdere hoogbegaafden daar mee worstelen.

Nee, de term hoogbegaafdheid had ik überhaupt niet veel mee. Sterker nog, het riep veel weerstand bij mij op. Iemand hoogbegaafd noemen voelde voor mij alsof iemand een sticker heeft dat hij/zij meer waard is. Dat strookt écht totaal niet met mijn kernwaarden, waarbij een ieder voor mij even veel waard is. Wie ben ik wel niet om mezelf hoogbegaafd te noemen! Dat doen overtuigingen dus met je. Overigens voel ik die weerstand bij welk etiket dan ook, iemand is ook zoveel meer dan een etiket. Ik had een bepaald beeld bij hoogbegaafdheid, waarvan ik nu wel weet dat dit niet overeenkomt met de werkelijkheid.

Dit is één van de weinige keren tot nu toe dat ik zo openhartig over (mijn eigen) hoogbegaafdheid ben. Dit voelt kwetsbaar, maar tegelijkertijd voel ik dat het belangrijk is om dit verhaal te vertellen. Dit omdat er meerdere hoogbegaafden zullen zijn die dit zo zullen voelen en (nog) niet (durven) zeggen. Hopelijk helpt het hen om het beter een plek te geven, zoals dit verhaal delen mij nu ongetwijfeld weer helpt. Inmiddels heb ik geleerd mijn innerlijke stem te laten spreken, en dat is bevrijdend! Het zijn hardnekkige overtuigingen die je kunt hebben, door omgeving en opvoeding versterkt en die je onbewust voor waarheid aanneemt. Wat ik daarnaast belangrijk vind is dat er nog genoeg mensen zijn die net als ik eerder, een ander beeld hebben bij hoogbegaafdheid. Begrip en (h)erkenning van de omgeving kan net het verschil maken voor een hoogbegaafde om goed te gedijen in zijn/haar (werk)omgeving. Daar hoop ik ook in mijn komende blogs een bijdrage aan te kunnen leveren.

Inmiddels heb ik mijn richting veranderd in mijn leven en ben ik mij toe gaan leggen op de begeleiding van hoogsensitieve, hoogbegaafde en hoogbewuste volwassenen. Door coaching en training probeer ik hen te helpen. Juist omdat ik als ervaringsdeskundige weet welk verschil dit kan maken en dat dit zó verschrikkelijk nodig is. Ik vind het belangrijk dat iedereen zijn/haar plek in neemt in de wereld. Als je doet wat jij écht te doen hebt in de wereld, wordt die wereld zoveel mooier. Voor jou maar ook voor jouw omgeving, de wereld!

Ben jij hoogbegaafd, hoogsensitief of hoogbewust en ben je nieuwsgierig naar wat ik voor jou zou kunnen doen? Kijk dan bij mijn diensten. Misschien heb jij niet veel klachten. Weet dan dat ik dat ook dacht, maar als ik nu kijk hoe mijn leven nu is ten opzichte van wat het was, kan ik je alleen maar zeggen dat het de moeite waard is om te investeren in jouw persoonlijke ontwikkeling!

2 gedachten over “(Mijn) vooroordelen over hoogbegaafdheid

Geef een antwoord